Ik zie hem nog zitten op de rand van mijn behandelbank. En ja ook hij moest zijn tong uitsteken. Behoorlijk ongemakkelijk zat hij daar en met ontbloot bovenlichaam keek hij mij aan.

Het begon allemaal 2 jaar geleden. Vanuit de bestuurderstoel van de auto reikte hij naar zijn zware tas op de achterbank. Het schoot in zijn bovenarm door de rare draai die hij moest maken. De huisarts, mensendieck, de fysiotherapeut en meerdere behandelingen van de triggerpoints boden geen oplossing. De pijn was er nog steeds en kwam telkens weer terug. Het belemmerde hem in zijn werk als medewerker op een communicatiebureau, bij het aantrekken van zijn jasje, bij het liggen in bed en nog veel vervelender, hij kon zijn arm niet meer op zijn rug laten rusten als hij zijn rondjes ging schaatsen op de ijsbaan.

Een familielid had het woord acupunctuur in de mond genomen en hem geadviseerd dat eens te proberen. En zo zat hij dus bij mij op de behandelbank. Ik hoor hem nogmaals benadrukken dat hij hier toch echt niet in geloofde en dus sceptisch was. Dat had ik bij onze begroeting al begrepen. Ook toen sprak hij dat uit, nog voordat hij ging zitten in mijn wachtruimte.

Ik moet altijd glimlachen van binnen en vind het een enorme uitdaging om bij mensen met zoveel scepsis de verandering te kunnen realiseren. Ik nam de tijd om met hem te praten over wat er was gebeurd, waar de pijn zat en hoe de pijn aanvoelde. Ik heb hem uitgelegd dat ik wilde weten hoe het verder met hem ging en of er nog andere klachten waren. Met stijgende verbazing gaf hij antwoord om mijn vragen, niemand had nog zoveel gevraagd en de tijd voor hem genomen. En toen kwamen we dus op het punt dat zijn sokken, schoenen, horloge en overhemd uit moesten.

Ik heb hem uitgelegd dat ik het lichaam zie als één geheel en vanuit die visie een klacht behandel en dat ik dat kan doen als ik begrijp waar de blokkade in het energiesysteem zit. Daarom vind ik dat een goede anamnese het halve werk is. Ik heb zijn tong bekeken, pols gevoeld en de beweging in zijn arm bekeken. We gingen nu echt van start. Gedurende de eerste twee behandelingen merkte hij al de veranderingen: de pijn werd minder en de bewegingsmogelijkheden namen toe. Bij onze derde afspraak kwam hij met een glimlach binnen. Hij kon beter op zijn arm liggen en inmiddels reed hij al een klein stukje met zijn arm op zijn rug de eerste rondjes op de ijsbaan. Maar benadrukte hij: ‘Het is nog niet weg!’ Warmte gaf verlichting en dus kreeg hij een moxa-sigaar mee naar huis. Ik heb hem uitgelegd dat ik het belangrijk vind dat hij zelf ook wat kon doen, huiswerk dus!

Bij onze zesde afspraak kwam hij terug op onze kennismaking en moest lachen om zijn sceptische houding. De pijn was weg en hij had zijn bewegingsvrijheid terug. Lange tijd hebben we contact gehouden en vol trots vertelde hij dat hij op de Weissensee had geschaatst en had genoten van de tocht met beide armen rustig liggend op zijn rug!